zondag 25 januari 2015

Even stilstaan bij het volgende...

Het leven krijgt pas echt betekenis op het moment dat je het kwijt dreigt te raken...

De eerste periode is een enorme beproeving... ik moet precies dat doen waar ik niet goed in ben: afwachten, me rustig houden, afhankelijk zijn van anderen. Daar komt dan ook nog een gevoel van schaamte bij, ik voel me weinig dankbaar, ik mag wel nog leven... Ik moet wel nog leven!

Mijn man doet alles perfect, en ik, ik kan me niet meer concentreren, ik kan niet meer doen wat ik het liefst doe (volleyballen), op een normale, gewone manier voor mijn gezinnetje zorgen...

Ik ben bang voor mijn eigen kwetsbaarheid en afhankelijkheid. Voor het verlies van controle... een illusie want over niets is er controle, dat weet ik nu! (cfr. Segers, Jurgen, Luc, ...)

Alles heeft een reden... 

Gebaseerd op een artikel uit Happinez 4 van 2012 - Lessen in leven.
Vandaag gelezen en zo hard aangekomen.
Perfect verwoord hoe ik me voel, volledig terug te brengen naar mijn ervaringen... Hierboven reeds ingevuld met mijn belevingen... Een confronterend moment ook ...  Ik ben niet alleen... er zijn nog mensen die precies hebben meegemaakt wat ik heb beleefd, die het net zo voelen als ik.... Die nog steeds op zoek zijn naar de juiste manier om met al die nieuwe gevoelens en ervaringen om te gaan...